Βελούχι: Η στιγμή που η ΕΜΑΚ εντοπίζει τον άτυχο 74χρονο - Συγκλονίζει η μαρτυρία ορειβάτη
Ο άτυχος άνδρας εντοπίστηκε νεκρός στο βάθος χαράδρας. Τη σορό του αναγνώρισε ο γιος του.
Έπειτα από 44 αγωνιώδεις ώρες γράφτηκε οτραγικός επίλογος για τον 74χρονο ορειβάτη ο οποίος εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις του σε μια χαράδρα δεκάδων μέτρων στο Βελούχι.
Η επιχείρηση διάσωσης που στήθηκε από το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου από τους πυροσβέστες και τους εθελοντές υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες ολοκληρώθηκε με τον χειρότερο τρόπο όταν το πρωί της Καθαράς Δευτέρας, μόλις η ορατότητα βελτιώθηκε στην περιοχή, οι διασώστες κατάφεραν να εντοπίσουν το άψυχο σώμα του άτυχου άνδρα.
Το τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο ΕΝΑ Κεντρικής Ελλάδας, κατέγραψε με drone τη στιγμή που οι διασώστες εντόπισαν την σορό του 74χρονου στην χιονισμένη χαράδρα και ξεκινούν την επιχείρηση για να τον μεταφέρουν στο χιονοδρομικό κέντρο.
Το δύσκολο έργο της αναγνώρισης της σορού ανέλαβε ο γιος του ο οποίος μετέβη στην περιοχή αμέσως μετά την ενημέρωση ότι ο άτυχος 74χρονος αγνοείται.
Συγκλονίζει η μαρτυρία ορειβάτη
Λίγες ώρες μετά το τραγικό γεγονός, ένας ορειβάτης που συνάντησε την 17μελή ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς ενώ ανέβαιναν στην κορυφή στο Βελούχι περιέγραψε τα όσα συγκλονιστικά εκτυλίχθηκαν. «Η μέρα ξεκίνησε με την ησυχία που μόνο το βουνό ξέρει να προσφέρει. Κατηφόριζα από την Ψιλή Κορυφή με κατεύθυνση το καταφύγιο, νιώθοντας ακόμα την ικανοποίηση της ανάβασης. Εκεί, στο μονοπάτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν.
Εκείνος ανέβαινε με την ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, γεμάτος διάθεση για την ολοκλήρωση της ανάβασης στην κορυφή. Σταθήκαμε για λίγο, όπως κάνουν πάντα οι ορειβάτες. Με ρώτησε πώς είναι τα πράγματα ψηλά, τι καιρό κάνει, αν το πεδίο είναι καθαρό.
«Μια χαρά είναι επάνω», του είπα, χωρίς να ξέρω πως εκείνη η «χαρά» θα κρατούσε τόσο λίγο.
Ανταλλάξαμε ένα «γειά» και ένα χαμόγελο, από εκείνα που δίνουν κουράγιο για τα επόμενα μέτρα, και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του.
Φτάνοντας στο καταφύγιο, γύρισα το βλέμμα μου πίσω. Τους έβλεπα να ανηφορίζουν σταθερά, φτάνοντας μέχρι την πρώτη κορυφή — την τελευταία ορατή από το σημείο εκείνο, αφού η μεγάλη κορυφή του Βελουχίου παραμένει κρυμμένη, σαν να φυλάει τα μυστικά της.
Και τότε, όλα άλλαξαν.
Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, το βουνό έδειξε το σκληρό του πρόσωπο. Ο καιρός «έκλεισε» απότομα, μια λευκή κουρτίνα σκέπασε τα πάντα και η ορατότητα χάθηκε στο μηδέν. Η διαδρομή μέχρι τα αυτοκίνητά μας μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Μέχρι να φτάσουμε, το χιόνι μας είχε καλύψει ολοκληρωτικά, μετατρέποντας το τοπίο σε έναν παγωμένο άγνωστο κόσμο.
Πού να ήξερα πως εκείνο το σύντομο «γειά» στο μονοπάτι δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός» έγραψε χαρακτηριστικά στο pezoporontas.gr.
